Shija, nëse virusi e sulmon, e rigjejmë në bukën e shtëpisë

0

Izolimi, para së gjithash, ishte zbulues për një numër aspektesh. Disa të tmerrshme. Të tjerët më të këndshëm. Midis këtyre, kemi rizbuluar, për shembull, kënaqësinë e gatimit të gjërave të thjeshta (receta më e njohur ishte buka …) që, megjithatë, na dhanë emocione. Nuk ishte vetëm rezultat i “robërisë”. Pati edhe një zgjim fillestar të shqisave. Një moment iluminimi, që na vendosi përsëri në kontakt me veten tonë. Dhe shqisa që na udhëzoi më shumë në këtë udhëtim ishte shija.

Shpesh thuhet “të kesh shije” ose “të jesh njeri me shije”. Do të thotë të kesh atë aftësinë, për të dalluar midis të mirës dhe të keqes, të bukurës dhe të shëmtuarës. Nuk është thjesht një mjet për të kuptuar nëse një gjellë është e shijshme, por një busull që na lejon të lexojmë realitetin. Ta çkodojmë atë.

Sepse siç shpjegohet në Traktatin për aromat, vetëm ajo, shija pra, më shumë se gjithë shqisat e tjera (për shembull, shqisa e nuhatjes, të cilës ia rrëmbeu parësinë), “është e destinuar për të kërkuar natyrën e gjërave në mënyrë të përsosur”. Sepse është e vetmja që hyn brenda materies. Dhe çdo herë që hamë ose pimë, nuk bëjmë asgjë tjetër përveç se kuptojmë (më mirë) një pjesë të jetës. Po kjo jetë që ndonjëherë na frikëson. Sidoqoftë, shija është aty për të na qetësuar duke na thënë: e shihni, bukuria nuk është shuar. Është këtu dhe po ju pret.