Nuk dashurohet brenda një dite dhe nuk harrohet në dy

15

“Ti nuk bie në dashuri për një ditë dhe nuk harron për dy”, por e hoqa këtë
fjali nga mendja në momentin që të takova. Kur u takuan sytë dhe më dhanë
buzëqeshjen tënde të parë. Kur zemra ime filloi të rrahë më shpejt dhe më të
fortë, të udhëhequr nga çdo hap që ju mori drejt meje. Më pas, pak minuta pasi u
takuam, u rrita në dashuri me ty.

U rrita në dashuri me çdo detaj të lëkurës suaj, erën tënde dhe imagjinova
mënyrën tuaj të të qenit. Ju kam imagjinuar pa ditur se ju dhe në imagjinatën
tuaj keni qenë të përsosur. Megjithatë, përsosmëria ekzistonte vetëm në mendjen
time, realitetin, mençurinë dhe mizorinë, që më mësoi se jo gjithçka që
imagjinojmë dhe ëndërrojmë ndodh me të vërtetë.

Tani e di se ti mund të duash vetëm ata që vërtet njohin njëri-tjetrin, gjithë
pjesa tjetër është histori, ato janë pritshmëri që askush nuk ka detyrë t’i
përmbushë. Për këtë arsye, dashuria do të thotë të njohësh veten dhe të
braktisësh një pjesë të vetes që është ndarë dhe ndërtuar së bashku me dikë.

Idealizimi është helmi i dashurisë

Një helm që na privon nga arsyeja dhe na bën ta shohim tjetrin vetëm nëpërmjet
asaj që imagjinojmë. Kjo më bëri të shoh në ty gjithçka që doja dhe jo
realitetin. Ajo që, herët a vonë, imponohet.

Megjithëse në filmat romantikë protagonistët shikojnë njëri-tjetrin dhe betohen
për dashurinë e përjetshme, edhe nëse në shumë romane dashuria përcaktohet nga
shikimi i syrit, kjo nuk ndodh në jetën reale. Ose, nëse ndodh, atëherë historia
vazhdon dhe magjitë janë thyer, duke përmirësuar ose duke rezultuar në asgjë.

Rënia në dashuri është një proces i njohurisë reciproke, një proces që, për të
qenë real, me të drejtë kërkon kohë. Shpresoj, pra, të bëhem vajza që nuk harron
se jeta është komplekse dhe se tregimet nuk janë asgjë tjetër përveç kësaj, se
shkrimi i tyre është i lehtë kur boja nuk është gjaku yt, kur ata të tërhequr në
horizont nuk janë shpresat dhe dyshimet e tua.

Edhe nëse historia ime e dashurisë ishte më shumë një histori, sesa një
realitet, kjo nuk do të thotë se shkëputja i jep fund dhimbjes. Ndjenjat kurrë
nuk janë rezultat i imagjinatës, ajo ndjenjë ishte e vërtetë, aq e vërtetë sa
për të bërë shumë dëm.

Kushdo që harron ata që do pa ndier dhimbje nuk e njeh dashurinë

Megjithëse shumë shpesh themi “gozhda del me gozhdë”, unë vetëm mund të
përgjigjem se kush harron ata që thonë se i duan pa ndjerë dhimbje, nuk e njohin
dashurinë.

Duke hapur sytë, ju humbni jetën që keni imagjinuar së bashku me atë princ që
doli të ishte një budalla. Ne nuk jemi vetëm ata që harrojmë, ne jemi e ardhmja
që ne rindërtojmë kur na mungon ajo që duam, kur kemi imagjinuar diçka që nuk
kemi pasur kurrë, por e kemi dashur.

Pra, filloni nga zeroja, përrallat janë tregime, tregime për fëmijët. Kur
rritemi, nuk ndalemi të shohim princat që na kompletojnë ose na shkatërrojnë.
Kur rritemi, askush nuk është i domosdoshëm për ne, sepse kemi vetveten, sepse
tani dimë se si ta vlerësojmë veten dhe nuk ndihemi të huaj. Nëse nuk na mungon
asgjë, nuk kemi asgjë për të humbur. Ne mjaftohemi me veten tonë dhe nuk jemi
njerëz që imagjinojmë një jetë përrallë, por një jetë që ta duam njëri-tjetrin.

Comments are closed.