Vuajtjet e viktimave të incesit në Pakistan

Një numër tejet i madh i fëmijëve në Pakistan, në veçanti vajzat, abuzohen nga anëtarët më të moshuar të familjes, të cilët e dinë se sistemi ligjor i vendit dhe traditat sociale zvogëlojnë gjasat që ata të japin përgjegjësi për veprat e tyre dhe të dënohen.

Femra e hollë dhe e thatë, Zoya, është në të 30-tat. Ajo qëndron ulur brenda shtëpisë së një miku të saj të mirë, njërit prej njerëzve të pakët të cilëve ja ka besuar fshehtësinë, e cila e ka ndjekur për vite me radhë. “Është kjo një temë tejet e vështirë dhe të flasësh për të, nganjëherë është tepër vështirë për mua”, thotë ajo.
Zëri i Zoyas dridhet herë pas here. “Babai im më ka abuzuar, që nga koha kur isha fëmijë”. Lotët fillojnë t’i rrjedhin në faqe dhe ajo fillon të flet për detajet e abuzimit të saj. Ajo ishte katërvjeçare, kur filloi për herë të parë të dyshojë se ajo që po i ndodhte asaj nuk ishte normale. “Një ditë, kur të gjithë po flinin, babai më mori, më dërgoi në dhomën tjetër dhe më zhveshi. Mbeta e shtrirë në shtrat, lakuriq dhe frikësohesha, por nuk e dija përse”, rrëfen ajo. Më vonë, Zoya u përpoq t’i tregojë nënës së saj. “I thashë, ‘nënë, babai po më merr natën, po më dërgon në dhomën tjetër, po më zhveshë dhe po bën gjëra me mua’”. “Nëna e saj ju përgjigj:”Mos i trego askujt”. Është kjo një frazë e zakonshme, të cilën nga nënat e tyre e dëgjojnë viktimat e abuzimit seksual në Pakistan.
Manizeh Bano, drejtore ekzekutive e OJQ-së Sahil, me seli në Pakistan, organizatë kjo e cila angazhohet kundër abuzimit dhe eksploatimit të fëmijëve, thotë se kufizimet e ashpra gjinore në Pakistan i pamundësojnë nënave që të mbrojnë fëmijët e tyre.
“Është mjaft vështirë, ngase nënat nuk kanë opsione, ato shpesh janë të detyruara të jetojnë brenda familjes së njejtë, ngase nuk kanë ku të shkojnë”, thotë Bano.
Rastet si ai i Zoryas nuk janë të rralla, thotë Bano, por shton se mungesa e përkrahjes për femrat në Pakistan, shpesh i pamundëson ato që t’iu ndihmojnë vajzave të tyre që të dalin nga kjo situatë. Në Pakistan, pjesa më e madhe e familjeve mbështetën financiarisht nga meshkujt. Bano thotë se nëse një nënë kupton se bashkëshorti i saj po abuzon seksualisht vajzat e saj, ajo nuk ka kujt ti drejtohet, ngase në Pakistan nuk ka pothuajse asistencë shtetërore për femrat, të cilat vendosin të ndahen nga burri.
Sipas organizatës Sahil, në vitin 2010 në lajme është raportuar për 2252 rastet të abuzimit seksual të fëmijëve. Komisioni i Pakistanit për të Drejta të Njeriut thekson se këto shifra janë vetëm një fraksion i vogël i këtij problemi aktual në Pakistan. Ky Komision dyshon se shumë raste të dhunës seksuale mbahen të fshehta, në veçanti kur abuzuesi është anëtar i familjes. Zohra Yousouf, kryesuese e Komisionit të Pakistanit për të Drejta të Njeriut, thotë se nuk dyshon se shtimi i rasteve të raportuara në medie nënkupton se në Pakistan po ndodhin shumë më tepër krime të incestit. Ajo shton se kjo ndoshta po ndodhë për arsye se pakistanezët më në fund kanë vendosur që të flasin për këtë lloj të krimit, për të cilin beson se është tejet i përhapur në Pakistan. Incesti dhe abuzimi i fëmijëve janë gjëra që ndodhin në gjithë botën. Por, sipas raportit të Equality Now, një organizatë ndërkombëtare për të drejtat e njeriut, viktimat e incestit në Pakistan përballen me pengesa shtesë në kërkim të drejtësisë. Ndjekja ligjore e këtyre abuzimeve mund të jetë e vështirë, ngase në kodin penal të Pakistanit nuk ka provizione specifike kundër incestit. Incesti trajtohet sikur edhe çdo dhunim tjetër, pa ndonjë mbrojtje shtesë për viktimat.
Sarah Zaman, e cila kryeson një organizatë në Karachi, thotë se lufta kundër incestit është në veçanti e vështirë në Pakistan, ku udhëheqësit politik dhe social e kanë vështirë të pranojnë se gjërat e këtilla mund të ndodhin në një shtet islam. “Absolutisht e mbështes këtë teori. Kjo është një temë tabu dhe totalisht e mohuar këtu, ngase supozohet se incesti nuk duhet të ekzistojë në një shoqëri islame. Ekziston mohimi se një gjë e tillë nuk mund të ndodhë në familjen tonë, nuk mund të ndodhë në shtetin tonë. Mendoj se rastet e këtilla nuk raportohen, ngase në shumë mënyra ndërlidhen me nderin e familjes. Është një krim, i cili mbulohet nga familja”, thotë Yousuf. Sa herë që Zoya kishte kërkuar ndihmë nga familja, ajo e kishte marrë të njëjtin premtim:”Ai nuk do të abuzojë më”.
“Oh, mos u brengos, babai yt nuk do të bëjë më gjëra të tilla”, i kishte thënë asaj dikur një xhaxha i saj. Dhe ajo nuk ishte e vetme. As motrat më të reja të Zoyas nuk u kursyen nga babai. Kur Zoya kishte 18 vjet, një motër e saj më e re e vrau vetën. Dy javë më vonë, të njëjtën gjë e bëri edhe motra e saj tjetër. Mbi një dekadë më vonë, vdekjet e tyre po e ndjekin atë. Ajo ka ndjenjën e fajësisë, ngase nuk ishte në gjendje t’i mbrojë ato nga babai. “Në këtë shoqëri, ne shtiremi se këto gjëra nuk po ndodhin. Edhe atëherë kur njerëzit e dinë se ndodhin, ata kthejnë kokën prapa dhe theksojnë se nuk dëshirojnë të përzihen”, thotë Zoya, duke shtuar se abuzimet vetëm sa u shtuan, kur ajo i tregoi nënës së saj. Ankthi i Zoyas përfundoi, pas vdekjes së të atit. “Ai vdiq në mënyrë mjaft të dhunshme. Nuk dëshiroj të flas për këtë. Ai është vrarë”, thotë Zoya, duke shtuar se nuk e di kush e ka vrarë. (Express)