Pylli i vetëvrasjeve

Për çdo vit, autoritetet nga aty largojnë nga 100 kufoma nga pylli Aokigahara, të zbuluara të varura në qendrën e vetëvrasjeve në Japoni-por kufomat tjera mund të mbesin të pazbuluara për vite të tëra. Pikërisht se pse kaq shumë njerëz vendosin ti japin fund jetëve të tyre në këtë pyll mbetet një enigmë. Azusa Hayano ka studiuar dhe ka hulumtuar pyllin për 30 vjet me radhë. Madje as ai nuk është në gjendje të jep ndonjë shpjegim të arsyeshëm për këtë trend.

Pylli Aokigahara është një vend i vetmuar për të vdekur. Aq i dendur është vegjetacioni në shpatet e Malit Fuxhi në Japoni, sa që është shumë lehtë të zhdukësh mes drunjve dhe të mos zbulohesh kurrë më. Për çdo vit, autoritetet nga aty largojnë nga 100 kufoma, të zbuluara të varura në qendrën e vetëvrasjeve në Japoni-por kufomat tjera mund të mbesin të pazbuluara për vite të tëra.
Pikërisht se pse kaq shumë njerëz vendosin ti japin fund jetëve të tyre në këtë pyll mbetet një enigmë, edhe pse më herët është sugjeruar se njerëzit e parë, të cilët kanë bërë vetëvrasje në këtë pyll, kanë qenë të inspiruar nga një vepër, e cila është shkruar aty.
Azusa Hayano ka studiuar dhe ka hulumtuar pyllin për 30 vjet me radhë. Madje as ai nuk është në gjendje të jep ndonjë shpjegim të arsyeshëm për këtë trend. E tillë është natyra e punës së tij, ai shpesh përballet me punën e vështirë të zbulimit të viktimave të vetëvrasjeve, apo që të ndërhyjë, kur zbulon njerëzit, për të cilët ende nuk është vonë. Ai vlerëson se ai personalisht ka hasur në mbi 100 kufoma gjatë 20 viteve të fundit.
Ky gjeolog ka marrë me vete një ekip të kameramanëve brenda në thellësi të pyllit, vend ky i cili njihet me emrin Jukai, për të ndarë me të tjerët përvojat e tij. Edhe përkundër faktit se nuk është në gjendje të jep përgjigje se pse aq shumë njerëz e vrasin vetën në Aokigahara, ai tani është në gjendje të kuptojë sjelljet e njerëzve të dëshpëruar, të cilët shkojnë në pyll për të mos u kthyer më. Në një dokumentar mjaft drithërues, ai flet për atë se si gjurmët, të cilat kanë mbetur prapa në këtë pyll, mund të zbulojnë se çfarë kanë menduar personat, në momentet para se të bëjnë vetëvrasje-apo, siç ka ndodhur në disa raste, të ndryshojnë mendjen dhe të largohen nga aty. Interesimi i tij për vdekjen dhe dëshpërimin mund të duket si një fascinacion morbid, por duke dëgjuar fjalët e tij, bëhet e qartë se ai vepron nga dëshira për të kuptuar dhe për të parandaluar këto tragjedi.
Filmi dokumentar, protagonist i të cilit është Hayano, fillon me një automjet të braktisur në një kënd të pyllit, me një hartë të hapur në karrigen e përparme të makinës. Hayano thotë se makina ka tashmë katër muaj që qëndron aty. “Besoj se pronari i automjetit ka hyrë nga këtu dhe nuk ka dal kurrë më nga pylli”, thotë ai. Po sa të hysh në pyll, mund të shihet një shenjë, me një mbishkrim me të cilin nga ata që synojnë të bëjnë vetëvrasje kërkohet që të mendojnë edhe një herë mirë. Megjithatë, për shumë njerëz, kjo është pika, nga e cila më nuk ka kthim.
Në shenjë mund të lexohet mbishkrimi:”Jeta është një dhuratë e çmuar nga prindërit tuaj. Ju lutemi, mendoni për prindërit dhe fëmijët tuaj. Mos i mbyllni gjërat në vete. Bisedoni për telashet tuaja”. Përkundër numrit alarmues të personave, të cilët kanë injoruar këtë këshillë, ka edhe të atillë, të cilët kanë ndërruar mendje. Të pasigurt se a dëshirojnë vërtetë të vdesin, ata prapa vetës lidhin një shirit, shpjegon Hayano, për ta shfrytëzuar atë më pas si një udhërrëfyes për të dalë nga pylli, nëse ndërrojnë mendjen.
“Në të shumtën e rasteve, nëse e ndjek shiritin, në fund do të gjesh diçka. Ose gjen ndonjë kufomë, ose gjen gjurmë se dikush ka qenë aty”, thotë Hayano. Në fund të një shiriti të këtillë, Hayano zbulon një kamp provizor dhe një tendë të braktisur-dëshmi, thotë ai, e ngurrimit. Duke ecdur më tutje, Hayano vëren një tendë të verdhë, në brendi të së cilës gjendet një mashkull, i cili thotë se ka dalë në kamping. Por Hayano, i cili nënvizon se ka bindur shumë njerëz që mos ta vrasin vetën, thotë se po sa ta sheh e njeh një person, i cili ka prirje për të bërë vetëvrasje. Pas një bisede miqësore dhe ndoshta edhe shpëtimtare, ai i thotë kampistit të supozuar:”Mendo mirë dhe bëhu pozitiv”. Sidoqoftë, një zbulim i fundit konfirmon se thjeshtë disa njerëz nuk mund të shpëtohen. Zbulimi, një skelet njerëzor ende me rroba dhe këpucë, trondit Hayanon.
Për të, vetëvrasjet në Japoni kanë ndryshuar me kalimin e viteve. Për dallim nga dikur, kur samurajët kanë vrarë vetën me ritualin harakiri, për të ruajtur nderin, vetëvrasjet sot janë dëshmi e izolimit social në botën moderne. “Mendoj se është e pamundur të vdesësh në mënyrë heroike duke bërë vetëvrasje”, thotë Hayano. (express)