Fillimi | Kolumna | Dy mësuesit tanë të mirë

Dy mësuesit tanë të mirë

Madhësia: Decrease font Enlarge font
image

Xhabir AHMETI

(Mësueses Mysheref dhe mësuesit Ferit Sadullahu)

Një ditë nga vitet e largëta pesëdhjetë. Në shkollën fillore të Tearcës. Hapet dera e klasës. Brenda hyn një mësuese e re, e buzëqeshur. Nxënësit menjëherë çohen në këmbë. Unë jam Mysherefe Sadullahu, thotë. Do të jem mësuesja juaj e gjeografisë. Në klasë dëgjohet edhe frymëmarrja e shokut të bangës më të largët. Ajo ecën ngadalë në klasë dhe i dëgjon me kujdes emrat tonë, kur prezantohemi. Hapat e mësueses vijnë disi të theksuar. Të veçantë. Kumbojnë. Përnjëherë barra nga varfëria, gishtat e këmbëve të cilët dalin jashtë si patate të vogla për shkak të këpucëve të grisura, këmisha së arnuar, mjerimi - harrohen. Është mirësia e saj që e lehtëson barrën e mundimeve. Më kujtohet kujdesi që na e fali të gjithëve, më kujtohet si m'u afrua mua dhe m'i ledhatoi flokët. "A të pëlqen ty djalosh gjeografia"? - më pyeti.

U ngrita në këmbë. "Po, Zonjë"! i thashë, i gëzuar që më pyeti. Gishtat e saj si të nënës, më duket se edhe sot e kësaj dite përcjellin energjinë pozitive në flokët e mi, mrekullinë e muzës e cila të mbush me frymëzim e t'i hap shtigjet të ecësh përpara. Drita depërtonte nëpër dritaret e mëdha të klasës së shkollës për të cilën thoshin se e ka ndërtuar krali që ne ta mësojmë serbishten aty e ta harrojmë shqipen. Jashtë binte në sy natyra e paprekur me pemë, me shtrethe rrushi, me blerim në oborrin e një fshatari emrin e të cilit e ka gëlltitur harresa. Herë pas here dukeshin shpezët që fluturonin përtej, duke u tretur prapa shtëpive që ishin përballë hyrjes së shkollës. Brenda, në klasë bangat ishin të vjetra, kurse dyshemeja ishte e lyer me njëfarë lëngu të zi. Mazut a naftë, një Zot e di. Të gjitha këto, më dukej mua, flisnin me gjuhën e vendit, një gjuhë e munduar. Mirëpo tash ndryshoi puna. Ishte mësuesja personazhi i veçantë që doli në skenën e mjerimit tonë e që i jepte kuptimin bukurisë së gjuhës dhe përhapte shpresë për një realitet që mund të vijë, i ndryshëm nga ai që kishim. Mësuesja, pasi i dëgjoi emrat tonë, u gjet te dërrasa e zezë prej nga ta jepte përshtypjen e një mrekullie jo veç me pedanterinë, por edhe mënyrën amëtare si na shikonte. Ajo kthye kah dërrasa dhe e shkroi titullin: "Kontinentet".

"A mos di dikush të na thotë gjë për kontinentet"? Pastaj me një qartësi të paparë na i shpjegoi kontinentet. Sa janë. Ku janë. E kështu me radhë. E dinte se ne mund të shpërndahemi në pafundësinë e imagjinatës fëmijërore duke mbetur në pika të ndryshme të kontinenteve kah na i përshkruante ajo thuajse na i nxirrte në shuplakë të dorës t'i shohim e t'i përjetojmë, prandaj me talentin e veçantë të pedagogut na kthente në klasë pa prekur fare në magjinë që zgjonte tregimi i bukur i saj për kontinentet. Unë për herë të parë isha dëshmitar i një heshtjeje të thellë të nxënësve në klasë dhe i një komunikimi të paimponuar midis mësuesit dhe nxënësit. Unë për herë të parë e ndjeja se ora e mësimit zgjaste shkurt, shkurt, shumë shkurt. Kur mbaronte mësimi ajo dilte bashkë me bashkëshortin e saj mësuesin dhe veprimtarin e palodhshëm Ferit Sadullahun. Të veshur me shije, që të dytë. Krenarë. Shkonin krah për krahu në shtëpi, kurse ne fëmijët shtyheshim të dalim përpara njëri-tjetrit që mësuesit e respektuar të na shohin kur do t'u thoshim: ditën e mirë.

Ata vazhdimisht na e kthenin përshëndetjen, pa marrë parasysh se ne e tepronim duke vrapuar me qëllim që t'u biem në sy, t'u tregojmë se i duam dhe i respektojmë shumë. Ishin një çift që e kuptonte pozitën tonë të vështirë fëmijërore, ishin një çift që për mrekulli i përballoi pengesat e midisit provincial, i cili vështirë i lejon ndryshimet e shprehive të paluara me shekuj. Në vend se të dorëzoheshin para presioneve të traditës, si shumica, ata i bënin ballë të pamundshmes që manifestohej si një nyjë e lidhur fort e linjës së heshtur e me rrënjë të thella të prapambeturisë me linjën e regjimit të egër, të cilit i përgjigjej gjumi i mëtutjeshëm i popullit tonë. Ishin të veçantë këta arsimtarë. Ne fëmijët e adhuronim këtë çift arsimtarësh. Ata u bënë dora e mirë e cila i hapte dyert e ëndrrave tona. A thua mund të bëhemi ne si ata? pyetesha.

Sa mund të arrijë njeriu te yjet, ishte përgjigja që vinte vetvetiu. Po megjithatë ia vlente ta ndjekim shembullin e idolëve tonë. Të ëndërrojmë të bëhemi si ata. Prandaj vazhdimisht i mbanim sytë në kahen në të cilin ata jepnin krye e vinin në shkollë. Ata me optimizmin që u shkëlqente në fytyrë, vinin dhe vazhdimisht na e falnin buzëqeshjen e sinqertë bashkë me përshëndetjen. Ne nuk kishim kurrfarë shprese asokohe se do të hapen shtigje për ne drejt një ardhmërie e cila do t'i ngjante jetës së këtyre dy pedagogëve, sepse kushtet e atëhershme hapnin vetëm dy shtigje: kurbetin dhe bujqësinë ekstensive. Megjithatë, ishte një shtysë e pashpjegueshme që na çonte ta zbulojmë udhën që kishin kaluar ata deri sa kishin arritur te ditari. Po për këtë nuk pat nevojë të gjurmojmë, të kërkojmë. Ata vetë e shfletonin vazhdimisht librin e përvojës së tyre para nesh dhe na udhëzonin se si duhet të sillemi ndaj jetës, ndaj popullit tonë dhe ndaj gjuhës. Ata na e treguan dhe na e bënë të kuptueshëm definicionin e ndërlikuar të dashurisë në përgjithësi dhe të dashurisë ndaj atdheut, në veçanti. Kështu, ata u bënë shembull i mirë jo vetëm për ne, por për të gjithë njerëzit e asaj ane. Dhe, shpejt e fituan edhe respektin e të gjithëve. Ishin me të vërtetë mësues të popullit.

E për këtë arsye edhe populli u afrua pranë tyre. Ata punuan dhe jetuan faqebardhë. Mësuesja e mirë Mysheref tash është në pension, kurse mësuesi Ferit, ky veprimtar i guximshëm ka ndërruar jetë. Por gjurmët e tij janë të pashlyeshme. Ne nxënësit e tyre, që kemi bërë mjaft moshë vazhdojmë ta ruajmë respektin për ta. Sepse ata ishin shembull i harmonisë, i mirësisë, i dashurisë për popullin, për gjuhën, për përparimin e popullit tonë. Besoj se edhe tash ka mësues të tillë, mësues të mirë, mirëpo tash ata janë të ngulfatur nga pesha e hijes së rëndë të militantëve të grupimeve politike të quajtura parti, që janë pengesë ndoshta më e madhe se LK-ja që ka qenë për mësuesit e mirë Mysheref dhe Ferit Sadullahu. E s'e kam të qartë ku janë tash nxënësit të flasin për pozitën e mësuesve të tyre që kanë qenë roje të gjuhës dhe të frymës shqiptare? Ku janë ata deputetë e politikanë? Ku?

(KOHA)

Votoni këtë tekst
4.16
  • email Email mikut
  • print Verzioni print
  • Plain text Tekst i thjeshtë
Tjera ngaKolumna
Previous
image
Horizonte të reja
Fatmir BESIMI...
image
"Agjërim politik"
Fatmir BESIMI...
image
Ura, jo mure!
Fatmir BESIMI...
image
Brukseli, terapia e shpëtimit
Një ditë e gjatë në Bruksel, takime të njëpasnjëshme, çështje të rënda për të diskutuar. Secili takim më i rëndësishëm se tjetri. Biseda të rënda,...
image
(Mos)marrëveshje
Fatmir BESIMI...
image
Kthimi në ardhmëri?!
Fatmir BESIMI...
image
Mesazhe
Fatmir BESIMI...
image
Dita e Evropës
Fatmir BESIMI...
image
Ne dhe rendi i ri botëror
Fatmir BESIMI...
image
Relativiteti i integrimeve
Fatmir BESIMI...
image
Të jesh ose të mos jesh
Fatmir BESIMI...
image
Melodi evropiane
Fatmir BESIMI...
Next
Arkivi
first first Shtator, 2015 first first
Di Ma Enj Pr Sht
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30
Arkivi sipas gazetareve
Tag
Ska asnjë tag